Άννα Αχμάτοβα, [Ήταν πολύ τρομακτικό…]

Ήταν πολύ τρομακτικό να ζεις σ’ αυτό το σπίτι
και ούτε η θέρμη της πατρικής εστίας,
ούτε η κούνια που είχε μέσα το παιδί μου,
ούτε που ήμασταν κι οι δυο μας τόσο νέοι
και όνειρα γεμάτοι,
δε σίγαζαν την αίσθηση του φόβου.
Κι έμαθα να την κρύβω μ’ ένα γέλιο
και άφηνα μια κούπα με κρασί
και λίγα ψίχουλα, για κείνον που τη νύχτα
σαν το σκυλί την πόρτα γρατζουνούσε
ή κοίταζε απ’ το παραθυράκι,
ενώ εμείς πασχίζαμε σιωπώντας
να μην κοιτάμε τι γινόταν στον καθρέφτη,
ούτε ποιανού τα βήματα στη σκάλα
ηχούσανε βαριά μες στο σκοτάδι,
λες κι από λύπηση σωπαίναμε, με οίκτο.
Και συ έλεγες, παράξενα γελώντας:
“Ποιον κουβαλάνε τάχα από τη σκάλα;”
Τώρα εσύ ‘σαι κει που όλα τα ξέρουν∙
πες μου: τι ζούσε, έξω από μας, σ’ αυτό το σπίτι;

                                                                  1921

Μετάφραση: Γ. Τσακνιάς.
Σχέδιο: Εύη Τσακνιά.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: