Και τ’ όνειρο ήταν ψέμα…



Ο Άδωνις προσπαθούσε εδώ και ώρα ν’ ανοίξει τα μάτια του. Αδύνατον να σηκωθεί από τον καναπέ. Είχε ξαπλώσει για ένα σύντομο μεσημεριανό υπνάκο και κόντευε να βραδιάσει. Μπορεί να έφταιγε αυτός ο κωλόκαιρος. Υγρασία… Του είχε κάτσει και στο στομάχι το φαγητό. Μα πού της ήρθε της Ευγενίας να φτιάξει σουτζουκάκια; Ποτέ του δεν τα είχε συμπαθήσει αυτά τα ανατολίτικα…
       Χτυπιόταν στον καναπέ και άλλαζε πλευρό, πασχίζοντας να το πάρει απόφαση και να σηκωθεί. Αμάν, αυτό το κύμινο… Το σκόρδο… Ήταν κι εκείνη η παράξενη μελωδία που του τριβέλιζε τ’ αυτιά. Δεν ήταν από τις γαμωόπερες που έβαζε συνήθως η Ευγενία – δεν τις άντεχε με τίποτα. Και την είχε χιλιοπαρακαλέσει: «Βάλε κάνα εμβατηριάκι, ρε μωρό μου…» Αλλά εκείνη τον κοίταζε στα μάτια, τρεμόπαιζε τις βλεφαρίδες, κι ο Άδωνις αμέσως έλιωνε. «Μπουμπούκο μου, αφού τη λατρεύω την όπερα…» Πόσο την αγαπούσε! Για τα ματάκια της Ευγενίας, και όπερα θα άκουγε, και σουτζουκάκια θα έτρωγε.
       Αυτό όμως που ακουγόταν τώρα ήταν κάτι διαφορετικό. Θύμιζε αόριστα εκκλησία. Του θύμιζε επίσης τη φορά που είχε πάει σε ένα ρεμπετάδικο, όταν ήταν φοιτητής, σε ένα τρισάθλιο υπόγειο κουτούκι, μόνο και μόνο για να δει πώς διασκεδάζουν αυτοί οι κομμουνισταί. Ήταν πολύ παράξενη η… πώς το έλεγε να δεις η Ευγενία; Η κλίμακα! Ναι, η κλίμακα, αυτό ήταν.
       Μια αστραπή έσχισε ξαφνικά τον συννεφιασμένο ουρανό, φωτίζοντας στιγμιαία το σαλόνι του Άδωνι. Άστραψαν στο αλλόκοσμο φως τα σεμεδάκια της μαμάς του, τα Λουΐ Κενζ (προίκα της Ευγενίας), το σύνθετο με την TV και τα Άπαντα των Ελλήνων Κλασικών, η φωτογραφία του γάμου τους, η φωτογραφία του με το αλεξίπτωτο (του είχε πάει νά όταν πήδηξε, αλλά μετά είχε πάρει ένα κάρο σταυρούς), το πορτρέτο του Προέδρου, η ελληνική σημαία, το κορνιζαρισμένο πτυχίο του… Του φάνηκε, ωστόσο, πως κάτι διέκρινε έξω, στο βάθος. Κάτι παράξενο, κάτι που δεν ήταν εκεί πριν.
       Ο Άδωνις έτριψε τα μάτια του, ανασηκώθηκε στον καναπέ, έπνιξε ένα «άει στον γερο-διάολο» (το οποίο παρ’ ολίγον να απευθύνει στα σουτζουκάκια) και κοίταξε από τη τζαμαρία. Τι να ήταν άραγε αυτό το μακρόστενο κτίσμα που υψωνόταν στο βάθος; Σαν υψικάμινος, σαν πύργος του ΟΤΕ… Κάπου προς την κατεύθυνση του Αγίου Παντελεήμονος, μεγάλη η χάρη Του. Έμοιαζε… Έμοιαζε με…
       Σοκαρισμένος, ο Άδωνις πετάχτηκε όρθιος – και κοπάνησε με φόρα το κεφάλι του στο φωτιστικό. «Γαμώ το κέρατό μου, γαμώ…» βόγκηξε. Ποτέ του δεν τον συμπάθησε αυτόν τον φανταχτερό πολυέλαιο, που τώρα κουδούνιζε περιπαικτικά και τραμπαλιζόταν πέρα δώθε. Μα έλα που τον ήθελε η Ευγενία… «Αχ, μπουμπούκο μου, μωρό μου, σε παρακαλώ…» Της τον είχε πάρει. Κι ας έκανε ένα κάρο λεφτά.
       Ο Άδωνις κοίταξε από τη τζαμαρία. Τα μάτια του έκαναν πουλάκια από τη σύγκρουση με τον πολυέλαιο, παρ’ όλα αυτά σιγουρεύτηκε. Περήφανος, αγέρωχος υψωνόταν ο μιναρές, με τη μικρή ημισέληνο στην κορυφή του, κι από το μεγάφωνο ολόλυζε γοερά ο μουεζίνης. Και πιο πέρα, στο ύψος της πλατείας Αττικής, κι άλλος. Και στη Βικτώρια, άλλος. Και άλλος στην Ομόνοια, στου Ψυρρή, στην πλατεία Θεάτρου…
       Του ήρθε σκοτοδίνη. Μα πότε, πώς… Ζοφερές εικόνες ενός τριτοκοσμικού μέλλοντας πλημμύρισαν το μυαλό του και δηλητηρίασαν την ελληνική του ψυχή. Θραύσματα αρχαίων αγαλμάτων, μαυριδεροί παντού, ο Μωάμεθ ο Πορθητής και η Άλωση της Πόλης, ισοπεδωμένες εκκλησίες, τζαμιά εκεί που πρώτα υψώνονταν τα αρχαιοπρεπέστατα γυάλινα κτήρια του Βωβού, ο Αθανάσιος-Περσεύς (ο γιόκας, το καμάρι του!) σε μια τάξη γεμάτη αραπάκια, η Αθήνα να μυρίζει κύμινο και κάρι, περιστρεφόμενοι δερβίσηδες αντί για περιστρεφόμενες πόρτες στις εισόδους των τραπεζών, μεντρεσέδες, τεκέδες, ο Ψαριανός να φουμάρει ναργιλέ ενώ ακούγεται ο ύμνος της ΑΕΚ, η Ευγενία με μπούργκα… Μμμμμ, η Ευγενία με μπούργκα – και τίποτα από μέσα… Αχ, η Ευγενία… Τα μάτια, το κορμί της, η φωνή της…
      Η φωνή της…
      «Μπουμπούκο! Αμάν, ρε μπουμπούκο μου, ξύπνα επιτέλους! Κοντεύει οχτώ, έχεις να βγεις στις ειδήσεις! Έλα, ρε μωρό μου…»
       Ο Άδωνις άνοιξε τα μάτια και αντίκρισε την Ευγενία – χωρίς μπούργκα. Έριξε μια αλλόφρονα ματιά έξω. Η Αθήνα, όπως την ήξερε. Σμαραγδόπετρα – και χωρίς μιναρέδες.
       Ώστε δεν ήταν παρά εφιάλτης;
       «Ναι, ναι, τώρα… Γαμώτο… Χάλια κοιμήθηκα… Είδα και κάτι όνειρα… Τι ώρα είπες είναι; Ένα καφέ, μωρό μου, σε παρακαλώ… Πω πω, σκατά…»

Πήγε στο μπάνιο κι έριξε μπόλικο νερό στα μούτρα του. Λίγο λίγο, οι ζοφερές εικόνες άρχισαν να αποσύρονται. Σούρνοντας τις παντόφλες, πήγε στην κουζίνα. Η Ευγενία έφτιαχνε τον καφέ του. Το βλέμμα του πλανήθηκε στα μαλλιά της, στους αριστοκρατικούς ώμους, στην υπέροχη πλάτη της, στη δαχτυλιδάτη μέση της… Πλησίασε αθόρυβα και την αγκάλιασε.
       «Αχ! Μα τι κάνεις, ρε μωρό μου… Θα χύσω… τον καφέ! Μμμμ, Μπουμπούκο μου…» Εκείνη έκλεισε τα μάτια και αφέθηκε στα χάδια του. Γρήγορα όμως, ο καφές που φούσκωνε την επανέφερε στην πραγματικότητα. «Μμμ, πονηρούλη…» Ξέφυγε από την αγκαλιά του, στράφηκε και τον κοίταξε με νάζι. «Δεν προλαβαίνουμε τώρα, μωρό μου, με τίποτα. Άντε, πιες το καφεδάκι σου και ετοιμάσου. Μπορεί μετά…» Χαμογέλασε με νόημα.
       «Ουφ, καλά» έκανε απογοητευμένος ο Άδωνις. Πήρε τον καφέ και ξεκίνησε για το σαλόνι. Οι εφιαλτικές εικόνες επέστρεψαν στιγμιαία στο θολωμένο του μυαλό. Ξαναγύρισε στην κουζίνα.
       «Μπουμπούκο, όχι τώρα είπαμε!» είπε αυστηρά η Ευγενία.
       «Όχι, όχι, κάτι άλλο ήθελα να σε ρωτήσω», απάντησε ο Άδωνις. «Δε μου λες, ο Κακλαμάνης είναι ακόμα δήμαρχος, ε;»
       Η Ευγενία τον κοίταξε με το ύφος που κοίταζε (εκείνη, ο Άδωνις και όλοι στο Κόμμα) τον Πλεύρη, όποτε άνοιγε το στόμα του.
       «Φυσικά, μωρό μου. Μα πού σου ήρθε;»
       «Τίποτα, τίποτα. Κάτι που είδα στον ύπνο μου…»
       Ο Άδωνις ήπιε μια γουλιά καφέ και αναστέναξε από ανακούφιση. Τι ωραία που δεν είχε αλλάξει τίποτα…

Advertisements

One Response to “Και τ’ όνειρο ήταν ψέμα…”

  1. Μανολιός ο Μπήχτης Says:

    Γκόμενα: Καφέ θέλεις;
    Γκουσγκούνης: Ναι.
    Γκόμενα: Πως τον πίνεις;
    Γκουσγκούνης: Πολλά βαρύ και όχι, με δύο φουσκάλες.
    Γκόμενα: Είσαι και μερακλής!
    Γκουσγκούνης: Έχεις γαμώ τις κωλάρες!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: