Ο υπάλληλος

[Το ακόλουθο κείμενο γράφτηκε το 2006, με τη μορφή αυτοσχέδιας δίστηλης εφημερίδας. Η εφημερίδα Ο Υπάλληλος αποδείχτηκε βραχύβια: κυκλοφόρησε (χέρι με χέρι) μόνο αυτό το πρώτο φύλλο, το οποίο περιελάμβανε μόνο αυτό το κείμενο, τουτέστιν το πρώτο και τελευταίο editorial].

Ο υπάλληλος

– τρώγε το φαΐ σου, αγάπα το κελί σου –

Περιοδική έκδοση, όργανο του υπαλληλικού κόσμου.

Διανέμεται δωρεάν, κατόπιν αιτήσεως εις τριπλούν μετά χαρτοσήμου

Αγαπητέ υπάλληλε,

Ο Υπάλληλος έρχεται να καλύψει ένα μεγάλο κενό στον χώρο των εκδόσεων. Το κενό του ελεύθερου χρόνου των υπαλλήλων. Διότι, αγαπητέ υπάλληλε, κάθε μέρα, εδώ και χρόνια, αντιμετωπίζεις το πρόβλημα αυτό, και θα το αντιμετωπίζεις για πολλά, πάρα πολλά χρόνια ακόμη. Έρχεσαι το πρωί στη δουλειά. Φτιάχνεις καφέ. Τον φτιάχνεις καλά, προσεκτικά, μερακλίδικα. Τον πίνεις. Καπνίζεις ένα τσιγάρο. Δύο. Λες μια κουβέντα με τον διπλανό συνάδελφο (που χωνεύεις). Στραβοκοιτάς τον παραδιπλανό (που δεν χωνεύεις). Σε στραβοκοιτάει κι αυτός. Ξύνεις τα μολύβια σου (πολύ προσεκτικά∙ η Επερεσία δεν μπορεί να σου αγοράζει καινούργια κάθε μέρα). Ξύνεις τη μύτη σου. Καπνίζεις άλλο ένα. Μετά, έρχεται πελάτης (μακριά από εμάς), ο οποίος απαιτεί αγενέστατα να εξυπηρετηθεί, αγνοώντας την τρομακτική σου σωματική και ψυχική κόπωση. Του λες να κάνει αίτηση εις τριπλούν, να πάρει αριθμό πρωτοκόλλου και να ξαναέρθει σε τέσσερα χρόνια. Παραπέμπεις τους επόμενους στον «συνάδελφο» (γνέφεις αόριστα προς την κατεύθυνση του παραδιπλανού). Κοιτάς το τηλέφωνο που χτυπάει. Σε κοιτάει κι αυτό. Φτιάχνεις δεύτερο καφέ. Ανάβεις τσιγάρο. Το βλέμμα σου πλανιέται στον απέναντι τοίχο. Συναντά τη μισοσκισμένη αφίσα με την πανοραμική φωτογραφία της Άνω Μουσουνίτσας. Βρίσκεται εκεί ανέκαθεν. Εκεί ήταν όταν πρωτοήρθες στην Επερεσία, πριν από πολλά, μα πάρα πολλά, χρόνια. Εκεί θα είναι και όταν θα πάρεις σύνταξη, ύστερα από πολλά, μα πάρα πολλά, χρόνια. Δεν είναι καδραρισμένη, είναι απλώς περασμένη σε δύο μαύρα πηχάκια, αισθητά μακρύτερα απ’ ό,τι η ίδια. Και είναι στραβή. Πολύ στραβή. Είναι τόσο στραβή, που νιώθεις να σε κυριεύει ναυτία. Μια ξαφνική παρόρμηση να πας να την ισιώσεις, την πνίγεις αμέσως∙ η Επερεσία δεν δικαιολογεί παρορμήσεις. «Θα πάω αύριο», σκέφτεσαι. «Δεν θα πεθάνουμε κιόλας…»

Και μετά; Πώς θα κυλήσουν, αγαπητέ υπάλληλε, οι ώρες μέχρι να πάει 1.30΄, που επιτέλους θα σχολάσεις και θα πας στο σπίτι σου να πέσεις εξαντλημένος από την πολύωρη, όλο ευθύνες εργασία σου, στον καναπέ;

Αυτό λοιπόν το κενό φιλοδοξεί να καλύψει το ανά χείρας έντυπο. Στις σελίδες του θα βρεις ειδήσεις από τον υπαλληλικό κόσμο, συνδικαλιστικά νέα, πρακτικές συμβουλές (π.χ. Εκατό ναυτικοί κόμποι για να δένετε το στυλό στο γραφείο σας), επιμορφωτικά μαθήματα σε τομείς χρήσιμους για την Επερεσία, όπως π.χ. η Πληροφορική (Πώς να μετατρέψετε το πορτάκι του CD σε θήκη για τον φραπέ), πληροφορίες για διάφορα χόμπυ (π.χ. Οι μεγαλύτερες συλλογές χαρτοσήμων) αποσπάσματα από σημαντικά κείμενα της παγκόσμιας ερωτικής λογοτεχνίας (π.χ. Η ερωμένη του γάλλου Τμηματάρχη, Οι μπότες της Προϊσταμένης), καθώς και ποιήματα, όπως το ακόλουθο:

Έτσι είναι από έτη: Συ
πρέπει να κάνεις αίτηση.
Το ξέρω, είναι άβολο
Μα θέλω και παράβολο.

 

Ο εκδότης

Ακάκιος Ακακίεβιτς

 


Advertisements

One Response to “Ο υπάλληλος”

  1. ΜΕΜΝΟΝ Says:

    Το ποιματάκι ότι πρέπει για ρεμπέτικο τραγούδι..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: