ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΚΟΥΒΕΛΗ

 

Έχω πολλούς φίλους. Εννοώ, έχω πολλούς φίλους στην πραγματική ζωή, πέρα από την εικονική (διαδικτυακή). Με τους περισσότερους συμφωνούμε πολιτικά –βάσει εκλεκτικής συγγένειας–, βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο, ήτοι της «ανανεωτικής αριστεράς», η οποία, εδώ και μερικούς μήνες, εκφράζεται από τη Δημοκρατική Αριστερά. Οι υπόλοιποι φίλοι μου κατανέμονται πολιτικά στους όμορους χώρους, και το πλήθος τους φθίνει όσο η πολιτική τους τοποθέτηση απομακρύνεται «γεωγραφικά»: τουτέστιν, αρκετοί ανήκουν σε άλλα κόμματα της αριστεράς και στους Οικολόγους, μερικοί στο ΠΑΣΟΚ, ορισμένοι στο ΚΚΕ, λίγοι ψηφίζουν ΝΔ ή είναι απολίτικοι. Δεν έχω φίλους στο ΛΑΟΣ ή στη Χρυσή Αυγή.

Μου αρέσει να συζητώ για πολιτικά, εφόσον ο συνομιλητής είναι ανοιχτός, διατεθειμένος να κάνει διάλογο και όχι κήρυγμα. Είναι προφανές ότι δεν θα συμφωνώ με τους πάντες στα πάντα∙ δεν με πειράζει να διαφωνήσω, να παθιαστώ ή να παθιαστεί ο συνομιλητής μου, δεν με πειράζει να βάλουμε και καμιά φωνή. Ένα πράγμα με εκνευρίζει όμως, κάτι που δεν αποτελεί πολιτικό επιχείρημα παρά απλώς ένα ρεφραίν το οποίο επανέρχεται από τη δεκαετία του ’80, τότε που οι Yazoo τραγουδούσαν “Don’t go” πίσω από τις φράντζες τους, οι γυναίκες φορούσαν βάτες, η τηλεόραση ρωτούσε επιμόνως «ποιος σκότωσε τον Τζέι Αρ» και το ΚΚΕ εσωτερικού διεσπάτο στο ΚΚΕ εσ. – Ανανεωτική Αριστερά του Γιάννη Μπανιά και στην ΕΑΡ του Λεωνίδα Κύρκου. Πρόκειται για το ρεφραίν του γνωστού άσματος με τίτλο «Συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ».

Να εξηγηθώ: το ερώτημα της συνεργασίας είναι πολιτικό, είναι υπαρκτό και τίθεται ξανά και ξανά εκ των πραγμάτων. Αυτό που εμένα μου ανεβάζει την πίεση είναι το ρεφραίν της λαϊκής (δημώδους, αν και συνήθως με έντεχνη σπεκουλαδόρικη ενορχήστρωση) εκδοχής του άσματος: «Ναι, ναι, καλά τα λέει ο Κουβέλης… αλλά περίμενε να γίνουν εκλογές, και μετά θα τον δεις υπουργό του ΠΑΣΟΚ…» Παλαιότερα, όπου Κουβέλης διάβαζες Κύρκος, Παπαγιαννάκης κ.ο.κ.

Η πολιτική συζήτηση περί συνεργασιών, επαναλαμβάνω, είναι θεμιτή: ο Φώτης Κουβέλης, ερωτηθείς πρόσφατα, απάντησε (για πολλοστή φορά) ότι «η κυβερνητική συνεργασία προϋποθέτει ευρύτερες προγραμματικές συγκλίσεις που σήμερα δεν υπάρχουν».

Ας το κάνω, λοιπόν, κι εγώ με τη σειρά μου λαϊκό άσμα, μπας και γίνει κατανοητό:

Ο έρωτας, σου το ’χω πει
πρόγραμμα θέλει και ουσία.
Μα συ όμως τον κατάντησες
εκλογική συνεργασία.

Προφανώς δεν οφείλει κανείς να συμφωνεί με τις θέσεις της Δ.Α. και έχει κάθε δικαίωμα να κάνει κριτική. Προφανώς, αν και όταν έρθει η ώρα που «θα υπάρξουν οι προϋποθέσεις για συγκλίσεις», ο καθένας μας θα κρίνει κατά πόσον πράγματι υπάρχουν και θα κάνει τις επιλογές του αναλόγως. Προφανώς δικαιούνται οι φίλοι μου να επιλέγουν άλλα αριστερά κόμματα, να δηλώνουν «αντισυστημικοί» ή οτιδήποτε άλλο – κι εγώ βέβαια δικαιούμαι να έχω τη δική μου άποψη περί «αντισυστημικότητας». Ουδείς ωστόσο δικαιούται ­–αν τουλάχιστον θέλει να διαθέτει το τεκμήριο της σοβαρότητας– να δηλώνει με βεβαιότητα ότι «ο Κουβέλης ΘΑ γίνει υπουργός, όπως πάντοτε ήθελε», εκτός πια κι αν βρίσκεται στο μυαλό του Φώτη Κουβέλη. Αν όντως βρίσκεται εκεί, τον/την παρακαλώ να φύγει: ο Κουβέλης το χρειάζεται το μυαλό του. Επίσης, ομολογώ ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, η φιλία μας κινδυνεύει: δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι μπορώ και θέλω να κάνω παρέα με άνθρωπο που έχει την ικανότητα να διαβάσει τις μύχιες σκέψεις μου, τις κρυφές μου επιθυμίες, τους ανομολόγητους πόθους, τις φαντασιώσεις μου…

Αυτός είναι και ο λόγος που το ανά χείρας (ανά την οθόνη, μάλλον) κείμενο αποτελεί, στην ουσία, ανοιχτή επιστολή στους φίλους μου: να φάμε, να πιούμε και για πολιτικά να τσακωθούμε, κι έπειτα ξανά να αγαπηθούμε ­– μόνο μην μου το ξαναπείτε αυτό το τραγουδάκι, παρακαλώ. Αλλιώς, θα με βάλετε στον πειρασμό ν’ αρχίσω να μπαινοβγαίνω κι εγώ στο μυαλό των ανθρώπων και να σας λέω, με πάσα βεβαιότητα, ότι ο Τσίπρας θα γίνει πρόεδρος της ΠΑΕ ΠΑΟ (όπως πάντοτε ήθελε), ο Αλαβάνος θα καρεί μοναχός (όπως πάντοτε ήθελε), ο Λαφαζάνης θα ανοίξει μαγαζί με «Εδώδιμα-Αποικιακά» σε κεντρική πλατεία των Βρυξελλών (όπως πάντοτε ήθελε) και η Παπαρήγα ­– α, όχι: στο μυαλό της Αλέκας δεν μπαίνω, ούτε για πλάκα. Έτσι όπως είναι φτιαγμένο, θα εγκλωβιστώ εκεί μέσα για πάντα (και ποτέ δεν το ήθελα).

Advertisements

7 Responses to “ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΚΟΥΒΕΛΗ”

  1. Α, γι’ αυτό είχα τέτοιους πονοκεφάλους τελευταία – μάλλον κάποιοι προσπαθούν να μπουν και στο δικό μου μυαλό, ή μάλλον έχουν μπει, και έχουν δει πως είμαι “κρυπτοΠΑΣΟΚ” και γι’ αυτό (για ποιον άλλο λόγο, άλλωστε;) υποστηρίζω Δ.Α. Έτσι δεν είναι; Μισό λεπτό, δεν ακούω καλά, είναι το πόδι κάποιου που εξέχει από το αυτί μου…

    • Για σπρώξε δυνατά! Θα βγει
      από το άλλο σου τ’ αυτί.
      Ίσως διαβάζει την Αυγή
      ή μια φυλλάδα σαν κι αυτή.
      Αν πάλι δεν μπορεί να βγει
      στον τοίχο την κεφάλα σπάσ’ τη!
      Δεν θα διαβάζει την Αυγή
      μα θα κρατά τον Ριζοσπάστη…

  2. Γιάννος Says:

    Τα διαζύγια, ακόμα και τα συναινετικά (;) δεν παύουν να είναι επώδυνα και αφήνουν πικρίες. Πιστεύω ότι από εκεί εκπορεύονται τέτοιου είδους αβασάνιστες θεωρήσεις. Ανέκαθεν ήταν τακτική του ΚΚ να χαρακτηρίζει τους υπόλοιπους δεκανίκια – και άλλα ιατρικά βοηθήματα – του συστήματος, να μιλά για χαμένες ψήφους, πέντε κόμματα δύο πολιτικές κλπ, η οποία νομίζω ότι είναι προφανές γιατί δεν είναι σκόπιμο να υιοθετείται. Οι λόγοι που απέτυχε το πείραμα του Συνασπισμού είναι γιατί δοκιμάσαμε το αντίστροφο: Ένα κόμμα πεντακόσιες πολιτικές. Υστερόγραφο. Το μυαλό της Παπαρήγα έχει τα χαρακτηριστικά της μαύρης τρύπας. Είναι υπέρπυκνο και συμπαγές. Μόλις περάσεις τον επίπεδο ορίζοντα θα είναι πια αδύνατο να διαφύγεις. Χιλιάδες μέντιουμ μετάνιωσαν πικρά όταν με φρίκη είδαν την μάζα τους να απειρίζεται στην σημειακότητα του διαλεκτικού υλισμού, όπως τον εννοεί το ΚΚΕ. Αλλά υπάρχουν και χειρότερα. Φαντάζεσαι να μπεις στο μυαλό της Κανέλη;;; Έχω πληροφορίες ότι ακόμα και η ίδια έφυγε!

  3. “.΄..ότι ακόμα και η ίδια έφυγε”. Προσκυνώ!

  4. Βαγγέλης Says:

    Καλά όλα αυτά, και πραγματικά δεν έχω τίποτα με τη Δ.Α. ή το πείραμα του Συνασπισμού, ή γενικότερα με τα κόμματα της Αριστεράς εκτός από τούτο:
    Όλοι θέλουν να είναι αρχηγοί. Γιατί; Γιατί πιστεύουν πως μπορούν. Γιατί τους φαντάζει εύκολο να είναι αρχηγοί ενός μικρού κόμματος. Σίγουρα θα υπάρχουν και πολλές άλλες εξηγήσεις για τις συνεχείς διασπάσεις, αλλά στο δικό μου το μυαλό (στο οποίο σας απαγορεύω την είσοδο) μου φαίνεται η πιο πειστική. Στα άλλα 2 κόμματα δεν έχουν αυτό το ντράβαλο κάθε τρεις και λίγο για αυτό ακριβώς το ίδιο λόγο. Δεν είναι πως δεν θέλουν να είναι αρχηγοί, είναι που τους φαντάζει δύσκολο να γίνουν αρχηγοί μεγάλου κόμματος. Οι κίνδυνοι είναι μεγαλύτεροι και έτσι το αποτολμούν μόνο όταν διαγραφούν ή φύγουν από το μεγάλο κόμμα (βλ. Σαμαρά, Ντόρα, Καρατζαφέρη, Τσοβόλα κ.ο.κ.) και φτιάξουν το δικό τους μικρότερο (πάντα). Έχοντας όλα αυτά κατα νου, μου είναι ιδιαιτέρως δύσκολο να υποστηρίξω κάποιον από τους προαναφερθέντες.
    Όσο για την Παπαρήγα Γιώργο my boy, θα έπρεπε να είσαι Κεφαλλονίτης απλώς και μόνο για να ξύσεις την επιφάνεια του κομμουνιστικά δομημένου χάους που ονομάζει εγκέφαλο.

    • Χμμ… μεγάλη κουβέντα πας να ανοίξεις. Προς το παρόν (κι επειδή αυτή τη στιγμή το δικό μου μυαλό είναι ζελέ), θα πω ότι δεν νομίζω πως υπάρχει μία απλή εξήγηση για την πολυδιάσπαση της αριστεράς γενικά. Ενδεχομένως μπορούν να εντοπιστούν γενικά χαρακτηριστικά, “παθογένεια” κ.ο.κ., αλλά από εκεί και πέρα θα πρέπει κανείς να κοιτάξει και τις ειδικές συνθήκες της κάθε διάσπασης. Μην ξεχνάς δε, πως όταν συγκρίνεις τα μικρά κόμματα με τα κόμματα εξουσίας αφήνεις απέξω τον σημαντικότερο παράγοντα: την ίδια ακριβώς την εξουσία. Είναι από μόνη της συνεκτικός παράγοντας. Ο μπαρμπα-Βαγγέλης ο Αβέρωφ το είχε πει, και είχε δίκιο: “Όποιο πρόβατο βγαίνει από το μαντρί, το τρώει ο λύκος”.

      Όσο για την προοπτική να πάρω μεταγραφή και να γίνω Κεφαλονίτης, και μάλιστα με σκοπό να μπω στο μυαλό της Αλέκας Παπαρήγα – ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Σας αγαπάω, σας λατρεύω, αλλά προτιμώ να παραμείνω Λαμιώτης. 😛

  5. Βαγγέλης Says:

    Λίγο – πολύ στα λόγια μου ήρθες. Η μόνη διαφορά από τα κόμματα εξουσίας είναι η εξουσία. Τουτέστιν όλοι ίδιοι. Όλοι Έλληνες.

    Ιστορικά η διάσπαση είναι στο αίμα μας. Όπως και η αίσθηση που έχει ακόμα και ο τελευταίος τσοπάνης στην επικράτεια ότι είναι ίσος με τον πρωθυπουργό (όχι δεν εννοώ τον George – γενικότερα μιλάω). To οποίο όμως δεν το θεωρώ κατ’ανάγκη κακό ίσως να είναι και το μόνο βαθιά δημοκρατικό στοιχείο που μας διακρίνει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: