“Ναι, αλλά είναι καλό παιδί”


«Ήρθαμε να τα πούμε με τον φίλο τον Παναγιώτη Ψωμιάδη, με τον περιφερειάρχη μας, να του δηλώσουμε την αγάπη που έχει όλη η Νέα Δημοκρατία γι’ αυτόν», δήλωσε ο Αντώνης Σαμαράς λίγες ημέρες μετά την καταδίκη του Π. Ψωμιάδη και την έκπτωσή του από το αξίωμα του περιφερειάρχη. Το αντάλλαγμα ήταν η διάψευση από τον μακεδόνα τοπάρχη των φημών ότι σκοπεύει να ιδρύσει νέο κόμμα.

Είχε προηγηθεί η στήριξη από τον εκπρόσωπο της Ν.Δ. Γ. Μιχελάκη (διότι ο κύριος Ψωμιάδης «δεν το έκανε αυτό εκ του πονηρού») και από βουλευτές: από τον Πάνο Καμμένο της Ν.Δ., ο οποίος έκανε λόγο για «πραξικόπημα που δεν θα περάσει», και τον Άδωνι Γεωργιάδη του ΛΑ.Ο.Σ., ο οποίος ανήγαγε την πρόσφατη λαϊκή εντολή σε κολυμβήθρα του Σιλωάμ και, ακολούθως, απαρίθμησε πλήθος παραγραφών και απαλλαγών πολιτικών για πρόσφατα σκάνδαλα, επικαλούμενος έτσι την απαράδεκτη νομικά και ηθικά αρχή της «ισότητας στην παρανομία». Γραφικοί ο Καμμένος και ο Γεωργιάδης; Ίσως· αλλά πάντως μέλη του Κοινοβουλίου, εκλεγμένα από τον λαό.

Αρκετά νωρίς είχε φροντίσει να εκφράσει τη συμπάθειά του προς τον Ψωμιάδη και ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος. Το σχετικό κείμενό του είναι πολύ προσεκτικά διατυπωμένο: ο σεβασμιότατος φροντίζει κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσει ότι δεν υπεισέρχεται στη νομική πλευρά του θέματος. Ακολούθως, εξαίρει τον χαρακτήρα του ανδρός Ψωμιάδη, το γεγονός ότι είναι παιδί του λαού, πατριώτης με τα όλα του που δεν προτίθεται να ξεπουλήσει τη Μακεδονία μας και, τέλος, εγγυάται προσωπικά ότι ο πρώην περιφερειάρχης «έχει βαθιά εσωτερική πίστη». Όλα αυτά, για να καταλήξει: «Όσοι ασκούμε υπεύθυνα λειτουργήματα που έχουν συνέπειες στο λαό μας πάντοτε διατρέχουμε τον κίνδυνο, κάπου, χωρίς να το θέλουμε, να παραβούμε τα αυστηρά όρια της νομιμότητας και να πληρώσουμε τις συνέπειες οι οποίες φυσικά δεν θα μας αξίζουν». Αλήθεια, γιατί δεν μας αξίζουν; Επειδή είμεθα παιδιά του λαού, πατριώτες και πιστοί; Ή επειδή παρέβημεν τη νομιμότητα «κάπου, χωρίς να το θέλουμε;»

Δεν ξέρω, εμένα προσωπικά το ζήτημα της πολιτικής ευθύνης με ανησυχεί ίσως περισσότερο από την ποινική ατιμωρησία. Ή, μάλλον, νομίζω ότι δεν είναι δυνατόν, τουλάχιστον στις σημερινές συνθήκες, να αποδοθούν νομικές ευθύνες στα διαβόητα «λαμόγια», (όχι μόνο τα υψηλά ιστάμενα, αλλά και τα μικρομεσαία) αν δεν αποκατασταθεί πρώτα η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, ούτως ώστε να έχει πραγματικό αντίκρισμα η πολιτική συναίνεση· αναγκαία συνθήκη για να γίνει αυτό, είναι η ανάληψη πολιτικής ευθύνης από όποιους την έχουν.

Πέρσι, στο πλαίσιο της εξεταστικής για τη Siemens, ο Τάσος Μαντέλης προέβη σε μια κυνική ομολογία – συνοδευόμενη από τη διαβεβαίωση (απειλή, για όσους τυχόν δεν έπιασαν το υπονοούμενο) ότι δεν σκοπεύει να φορτωθεί και τις μίζες των άλλων. Η απάντηση του Κώστα Σημίτη ήταν ότι δεν πρέπει, με αφορμή τις αποκαλύψεις αυτές, να κατασυκοφαντείται η περίοδος της πρωθυπουργίας του. Ο πρωθυπουργός που διαδέχτηκε τον Κ. Σημίτη, ο Κώστας Καραμανλής, ο οποίος πολιτικά ενοχοποιείται για ένα Βατερλό που διήρκεσε πέντε χρόνια, κρύβεται – και μόνο πότε πότε «το περιβάλλον του», με περισσή αλαζονεία και με εξωγήινη έλλειψη συναίσθησης, αφήνει να εννοηθεί ότι «ο κύριος Καραμανλής θα μιλήσει όταν κρίνει ο ίδιος». Όσο για τον Γ. Παπανδρέου, ο οποίος διαδέχτηκε τον Κ. Καραμανλή, τον άκουσα πολύ πρόσφατα στο συνέδριο της ΔΗΜ.ΑΡ., στον χαιρετισμό που απηύθυνε, να διαβεβαιώνει ότι θα θέσει τέρμα στην ατιμωρησία και θα λογοδοτούν οι πάντες, «όσο ψηλά κι αν βρίσκονται», κ.ο.κ. Έτσι μου ήρθε να σηκώσω χεράκι και να τον ρωτήσω: «Πότε σκοπεύετε να το κάνετε αυτό; Όταν γίνετε πρωθυπουργός;»

Η φράση «πολιτική ευθύνη», εκτός από καραμέλα που πιπιλιέται τη στιγμή που, με σοβαρό ύφος και ανασκουμπωμένοι, χτυπάμε το χέρι στο τραπέζι και δηλώνουμε πως την αναλαμβάνουμε, κοιτώντας κατάματα τον λαό μέσα από την κάμερα – η φράση «πολιτική ευθύνη», λοιπόν, αποτυπώνει και μια υπαρκτή έννοια: σημαίνει παραίτηση από το αξίωμά μας, σημαίνει έξοδο από την πολιτική και εν συνεχεία ιδιώτευση, σημαίνει διαγραφή από το κόμμα μας του στελέχους ή του μέλους που έκανε την κουτσουκέλα. Είναι, για να το εξηγήσω με ένα παράδειγμα, σαν τη δήλωση στην εφορία: δεν αρκεί να δηλώσουμε ότι έχουμε εισόδημα Χ και μας αναλογεί φόρος Ψ· πρέπει να καταβάλουμε και το αντίστοιχο ποσό.

Για να επιστρέψω στο αρχικό παράδειγμα, στον αντίκτυπο της καταδίκης και έκπτωσης Ψωμιάδη: τι μας διδάσκουν με τη στάση τους ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι βουλευτές, ο αρχιεπίσκοπος – άνθρωποι, δηλαδή, που κατέχουν θεσμικές θέσεις; ότι οι δικαστικές αποφάσεις είναι κάτι προς συζήτηση, ίσως και προς ανατροπή· ότι «έλα μωρέ, τώρα, εδώ τόσοι και τόσοι κλέβουνε, αυτό μας μάρανε;»· ότι τη νομιμότητα μπορεί να την παραβείς και κατά λάθος, αν όμως κατά τα λοιπά είσαι καλό παιδί, ­δεν πειράζει και πολύ· και ότι είναι σημαντικό να τα ’χεις καλά με τον τοπικό πολέμαρχο, να τον γλείφεις προκειμένου να σε στηρίζει κι εκείνος αντί να σηκώσει δικό του μπαϊράκι, θυμίζοντας κάτι θλιβερούς στρατηγούς του ύστερου Βυζαντίου που ζητιάνευαν τη στήριξη των πλούσιων οικογενειών της Μικράς Ασίας, προκειμένου να διεκδικήσουν με αμφίβολα μέσα και λιγοστές ελπίδες τον θρόνο της παρηκμασμένης και κυκλωμένης από τους βαρβάρους Κωνσταντινούπολης.
Το ρεπορτάζ για τη στήριξη του Ψωμιάδη από τον Σαμαρά: http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231103880
Ο Άδωνις Γεωργιάδης για τον Ψωμιάδη: http://www.aixmi.gr/index.php/idou-enoxos-panagiwths-pswmiadhs/

Ο Άνθιμος για τον Ψωμιάδη: http://www.aixmi.gr/index.php/filos-mou-panag-pswmiadhs/
Ο Πάσχος Μανδραβέλης για την ηθική, την πολιτική τάξη και την υποκρισία: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_88_14/04/2011_438850

Ένα εξαιρετικό κείμενο της Μ. Παπαπαύλου σχετικά με την «ισότητα στην αδικία»: http://tvxs.gr/news/%CE%AD%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%88%CE%B1%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CF%80%CE%B1%CE%BD/%CE%B9%CF%83%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%B1-%CE%AE-%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CE%B2%CE%B1%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%C2%AB%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%8D%CE%BC%CE%B1%C2%BB-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CF%8E%CF%81%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC-%CF%80%CE%B1

Και ένα αναλυτικό ρεπορτάζ για την όλη υπόθεση, που δημοσιεύτηκε μια μέρα μετά το δικό μου κείμενο: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&pubid=62138954

Εξαιρετικό αναλυτικότατο ρεπορτάζ της Μαρούλας Πλήκα από τη “Μακεδονία”:  http://www.makthes.gr/news/politics/72287/

Advertisements

2 Responses to ““Ναι, αλλά είναι καλό παιδί””

  1. κράτος των Αθηνών Says:

    Εξαιρετικά εύστοχες παρατηρήσεις. Η όλη διαστρέβλωση της λογικής συνάδει απόλυτα με μια πρωθύστερη δικαιολογία του Ψωμιάδη για το αυθαίρετό του:
    ““Εσείς δεν πρέπει να είχατε γονείς, μάνα, πατέρα, γι’ αυτό και λέτε τέτοιες φοβερές ασέβειες. Εγώ έχτισα ένα σπιτάκι για τη μανούλα μου, παλιόπαιδο θα ήμουν να την πέταγα στον δρόμο;”
    (αυτό και άλλα ενδιαφέροντα στο κείμενο του Λασκαράτου: http://roides.wordpress.com/2011/04/08/8apr11/)

    • Ευχαριστώ για το link, ωραία έχουν μαζευτεί εκεί τα έργα και οι ημέρες του Ψωμιάδη. Αξίζει να κάνει κανείς μια βιογραφία του – μελέτη στον ακραίο λαϊκισμό. Αλλά ίσως είναι νωρίς ακόμα. Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, δεν ξέρουμε αν, πότε και πώς θα δούμε κάνα εντυπωσιακό come back στον πολιτικό στίβο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: